Monir Shahroudy Farmanfarmaian (Qazvin, 1922–Teheran, 2019), dat is licht en beweging, abstractie en geometrie. Herhaling, weerspiegeling en veelvoudigheid lopen als een rode draad door haar botanische tekeningen, spiegelmozaïeken en driedimensionale assemblages. Haar heel persoonlijke, grensoverschrijdende beeldtaal is de vrucht van het samengaan van de twee elementen die haar hebben gevormd: de nieuwe artistieke stromingen uit het naoorlogse New York en het Teheran van de jaren 1960 en 1970, en de eeuwenoude Iraanse beeldcultuur – zowel islamitische kunst en architectuur als traditionele ambachten. Dit boek biedt een gelaagd portret van een kunstenaar die een brug slaat tussen wereldwijde twintigste-eeuwse modernismen en de hedendaagse kunst. Tijd, plaats en politieke breuken hebben geen vat op de formele helderheid en de originele kracht van haar werk.